ΕΝΘΕΤΟ "ΡΑΚΕΤΑ vs BEACH VOLLEY"

Ένα μικρό ένθετο-οδηγός για το καλοκαίρι που ακολουθεί. Όχι, δεν έχει να κάνει με την μπάλα. Αλλά μερικές αλήθειες δεν πρέπει να φιμώνονται 

Στο δικό μου το βιβλίο, αυτοί που παίζουν ρακέτες στην παραλία, κάποια στιγμή θα το βρουν μπροστά τους. Αργά ή γρήγορα θα τιμωρηθούν για την αγαπημένη τους καλοκαιρινή απασχόληση.

Σε μία ευνομούμενη αμμουδιά, κανονικά, θα έπρεπε να συλλαμβάνονται άμεσα, να δένονται στους δύο στύλους του φιλέ στην κεντρική πλατεία beach volley και να τιμωρούνται με ρακετοβολισμό, δηλαδή οι υπόλοιποι λουόμενοι να τους πετάνε μπαλάκια του τένις, με την δύναμη του σερβις ενός Μαρκ Φιλιππούση.
Έπειτα θα φέρνουν δύο ράγες, Κόπερτον και πούπουλα και θα τους διώχνουν από την παραλία πετώντας τους άδεια κουτάκια μπύρας. Γιατί όταν ο σερίφης μένει άπραγος, οι πολίτες πρέπει να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους.

Το beach volley από την άλλη δεν με πειράζει και τόσο. Οι συμμετέχοντες, κατά κανόνα, δεν ενοχλούν τους υπόλοιπους που θέλουν να αράξουν στην ησυχία τους. Ακούω κατηγορίες από πολλούς φίλους της ρακέτας, που τυχαίνει να είναι και δικοί μου, πως και τα δύο είναι αθλήματα, άρα έχουν το ίδιο δικαίωμα ύπαρξης στην παραλία. Κάποιος, φυσικά, μπορεί να καταρρίψει αυτή την αστεία θεωρία μέσα σε τρία λεπτά. Και εξηγούμαι.


Το beach volley είναι ένα άθλημα. Οι ρακέτες όχι. Και δεν είμαι από τους ανθρώπους που θεωρούν σκόπιμο να παίξουν beach volley, ούτε για να περάσει η ώρα. Καταρχάς το beach volley έχει γήπεδο, είτε μιλάμε για ένα επαγγελματικά διατηρημένο, είτε για ένα της πλάκας, του οποίου τις γραμμές οι παίχτες τραβάνε με την φτέρνα (μαγική κίνηση) πριν αρχίσει το ματς. Από την άλλη, οι ρακέτες μπορούν να παιχτούν ακόμα και με τον ένα παίχτη στο νερό και τον άλλον πάνω σε ένα βράχο. Δεν υπάρχει, ούτε ως νοητό, γήπεδο στην ρακέτα. 

Το beach volley παίζεται από ομάδες δύο ώς έξη ατόμων, οι οποίοι προσπαθούν να επιτύχουν ένα κοινό στόχο, κάτω από συγκεκριμένους κανόνες. Η ρακέτα έχει έναν αργόσχολο τύπο που ψάχνει ένα άλλον αργόσχολο τύπο για να σκοτώσουν την ώρα τους. 

Το beach volley έχει μονομαχίες στο φιλέ, άμυνες, εκτινάξεις του σώματος, υπερένταση και απαιτεί συνεχή κινητικότητα. Οι παίχτες, ακόμη και οι άσχετοι με το άθλημα, κουράζονται σε γελοίο βαθμό και τρώνε, κυριολεκτικά, άμμο. Οι φίλοι της ρακέτας πραγματικά αδιαφορούν για τέτοια πράγματα. Όσο λιγότερο κουνιέσαι, τόσο καλύτερος είσαι, σαν να παίζεις χαρτιά. Απλά, γυρίζουν το κεφάλι και περιμένουν από κάποιον άμοιρο να τους πετάξει πίσω το μπαλάκι.

Στο beach volley, όσο πιο δυνατό είναι το επίπεδο των παιχτών, τόσο ανεβαίνει και το επίπεδο του θεάματος. Ένα ματς ρακέτας (!) το χαρακτηρίζει η παγκόσμια πρωτοτυπία του να είναι πιο ενδιαφέρον και θεαματικό, όταν παίζεται από άσχετους. Δεν είναι τυχαίο ότι η πιο θεαματική στιγμή είναι όταν κάποιος βουτάει στην θάλασσα. Το οποίο δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το όλο θέμα.

Το να είσαι ποζεράς στο beach volley, δεν σε κάνει αυτομάτως καλύτερο παίχτη. Στην ρακέτα, καλύτερος παίχτης θεωρείται αυτός με το καλύτερο στήσιμο, το καλύτερο μαγιό και το καλύτερο μαύρισμα.  
Γιατί; Γιατί, οι θεατές και οι παίχτες της ευγενούς αυτής ενασχόλησης, αδυνατούν να αντιληφθούν και να κατανοήσουν τους κανόνες αυτού του παιχνιδιού. Πολύ απλά, γιατί δεν υπάρχουν. 

Στο beach volley έχει πόντους, σετ, γκέημ. Στην ρακέτα τι έχει;  Τρεξιματάκι στην ομπρέλα για καρπούζι και σφηνάκια. Το πρώτο έχει ξεκάθαρο νικητή στο τέλος, Στην ρακέτα, όταν τελειώνει το εγχείρημα λέει ο ένας, καλός είσαι, και εσύ του λέει ο άλλος. Αυτό. 

Το beach volley έχει μία φασαρία αθλήματος, ανεκτή στην παραλία. Η ρακέτα είναι πιο εκνευριστική, σαν να στάζει μία τεράστια βρύση. Με το beach volley είναι σαν να έχεις στην αυλή σου πάρτι. Η ρακέτα είναι σαν να έχεις στο σπίτι σου μαστόρια. 

Σε όλα αυτά, προσθέστε ότι οι ρακετοφόροι έχουν εφεύρει και το πιο τραγικό είδος καμακιού, αυτό που ρίχνουν το μπαλάκι επίτηδες προς συγκεκρίμενους στόχους του αντίθετου φύλου που κάθονται στις ομπρέλες. 

Ξέρω όμως ότι οι φίλοι της ρακέτας είναι πολυάριθμοι και θα κυκλοφορούν για πάντα ανάμεσα μας. Πάντα θα ζούμε δίπλα-δίπλα.
Εγώ, προσωπικά, είμαι πιο κοντά σε αυτούς που παίρνουν πάντα μαγιό με τσέπες, ώστε να βάζουν το ένα χέρι μέσα, όταν είναι στο νερό μέχρι το γόνατο και πίνουν μπύρα. 
Οπότε, φίλοι της ρακέτας, τώρα που έρχεται το καλόκαίρι, συνεχίστε να παίζετε και θεωρήστε αυτή την σιγή ασυρμάτου ως μία προσωρινή εκεχειρία. 

Anfield Break

 Ο Ντάνι Άγγερ δεν είναι χαζός. Έχει τις απαντήσεις στα προβλήματα της Λίβερπουλ και το σωτήριο πλάνο απόδρασης στο στιγματισμένο σώμα του. Αυτό, βέβαια, σε περίπτωση που η ομάδα του βρεθεί φυλακισμένη σε νεκροταφείο των Βίκινγκς. Σε ένα νεκροταφείο, όπου η αντίπαλη ομάδα κατεβαίνει με ένα τυπικό 4-3-3, όπως φαίνεται και στο γράφημα του Βασίλη Κωνσταντίνου, με τέσσερις ταφόπλακες στην άμυνα, άλλες δύο στο κέντρο σε ρόλο Αμπροζίνι - Γκατούζο, με τον Όντιν ως trequartista και τρεις μουσάτους κρανοφόρους επιδρομείς στην επίθεση. 
 
Θα τα καταφέρει η Λίβερπουλ; Κάποια στιγμή, ναι. Όπως εκείνο το βράδι στην Τουρκία, που ο Σάνκλι πήρε τον Θεό τηλέφωνο και μιλούσαν για μία ώρα, με τον Θεό να αποκοιμάται και με τον Σεφτσένκο, για μοναδική φορά στην ζωή του, να στέλνει την μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι από το μισό μέτρο. 
 
Θα τα καταφέρει η Λίβερπουλ, δεν γίνεται αλλιώς, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Ίσως με τον Λουίς Σουάρεζ που ήδη έχει αρχίσει να γεμίζει στην επίθεση το οποιοδήποτε κενό κλάσης δημιουργήθηκε με την άτακτη φυγή του Φερνάντο Τόρες. Ίσως με τον Σωτήρη Κυργιάκο στην άμυνα και με τον, ακριβότερο του Νταβίντ Βίγια, Αντι Κάρολ που ήδη κουβαλάει ένα μεγάλο φορτίο στην φανέλα του, ίσως και με τον Γκλεν Τζόνσον, όταν αυτός αρνηθεί την στασιμότητα. 
 
Ο Στήβεν Τζέραρντ είναι ακόμη εκεί, ο ηρωικός αρχηγός βγαλμένος από κόμικ. Εκεί είναι και ο Κινγκ Κένι, πλέον, και σκεφτείτε την Χ.Α.Ν.Θ. με προπονητή τον Χριστό. Εκεί είναι και ο κόσμος της, όπως πάντα, ο μoναδικός, ίσως, λόγος για τον οποίο μπορούν να κερδίσουν την σημερινή Μάντσεστερ Γιουναϊτεντ 3-1. 
 
Για την ώρα, η Λίβερπουλ συνεχίζει και, φέτος, στα καλύτερα της βγάζει ηρωισμό με μικρές εκλάμψεις καλής απόδοσης και στα χειρότερα της είναι για κλάματα. Η αναπάντεχη κατάκτηση του Τσάμπιονς Λίγκ, αν και σχετικά πρόσφατη, μοιάζει ήδη με παλιά αγαπημένη ιστορία που διηγείσαι γύρω από την φωτιά. Από την άλλη, η ομάδα του Φέργκι έχει ήδη πάρει τα ιστορικά ηνία στο νησί και, όπως φαίνεται μέχρι στιγμής, έχει αρχίσει να κάνει το ίδιο και στην Ευρωπαική σκηνή. 
 
Το Kop, που ποτέ δεν έμαθε να ξεψυχάει, το ξέρει καλύτερα από όλους. Και έχει πολλούς λόγους να ανησυχεί: από το γεγονός ότι δεν έχουν πάρει το πρωτάθλημα από τότε που έπαιζε ο Γκρόμπελααρ, μέχρι για κάτι αμερικανούς ιδιοκτήτες με σχεδόν αποικιοκρατική νοοτροπία και αφέλεια που ενδιαφέρονται περισσότερο για τo draft της MLB παρά για το ποιος θα ανέβει από την Championship.

Χρόνια πολλά και καλά ξεμπερδέματα... 

Οι τρεις βαφές του Σαλβατόρε Σκιλάτσι

Είναι κάτι που έχουν αυτοί οι Ιταλοί ποδοσφαιριστές. Είναι μερικοί από αυτούς που στο μυαλό μου φαντάζουν να αγωνίζονται από πάντα. Από πολύ παλιά, κάπου ανάμεσα στο λιώσιμο των πάγων και στον Ρόνταξ που γυρνούσε την μπάλα από την επίθεση στον Λίντεμπεργκερ και ο τελευταίος μπορούσε να την πιάσει, αποθεώνοντας έτσι το περίφημο αυστριακό ζόγκο μπονίτο.

Για παράδειγμα, αν ρωτήσεις κάποιον σε κουβέντα πόσο χρονών είναι ο Λεγκροτάλιε, το πιθανότερο είναι να σου πει: «Ξέρωγω;  Πενήντα-τέσσερα;» Και ας είναι είκοσι χρόνια μικρότερος. 

Ό μέσος ιταλός παίχτης πάσχει από βαρύ χαϊλαντερισμό, αρνείται να πεθάνει ποδοσφαιρικά και ας είναι το τίμημα να παίζει στα σαράντα δύο του στην Πιστοϊέζε ή να τον βρίζουν στα γεράματα όταν μπαίνει στην φυσούνα στα τοπικά της Ούμπρια. 

Όλη αυτή η στερεοτυπική εισαγωγή δεν χρειάζεται σε τίποτα. Λείπει κάποιο καθαρό νόημα και δεν επιβεβαιώνεται απαραίτητα από γεγονότα ή καταστάσεις. Απλά ας την αφήσουμε να λειτουργήσει ως πρόλογος του θαύματος, στου οποίου μπορείτε και εσείς, μέσα από αυτό το blog, να γίνετε μάρτυρες.

Είναι μερικοί παίχτες που είναι γέροντες από μικροί. Είναι κάποιοι άλλοι που αρνούνται να μεγαλώσουν και μένουν για πάντα παιδιά. Κάποιοι σταματούν το ποδόσφαιρο και συνεχίζουν να αθλούνται και άλλοι που γίνονται σαν τον Βασίλη Δημητριάδη. 

Ο δικός μας άνθρωπος είναι μοναδική περίπτωση. Αναμφισβήτητα, κατέχει κάποιες μυστικές δυνάμεις οι οποίες του επιτρέπουν να ξαναγεννιέται σαν τον φοίνικα από τις στάχτες, να παίρνει μορφές άλλες, να επαναπροσδιορίζει το ίματζ του κατά το δοκούν, να περνάει φάσεις σαν τον Bowie. Ίσως και να βρίσκεται στην αντίστοιχη Thin White Duke φάση αυτό τον καιρό, κανείς δεν ξέρει.

Γιατί ο παλερμιτάνος πρώην πορτοφολάς επιθετικός και τυχοδιώκτης καποκανονιέρε, που για την ώρα ετοιμάζεται να υποδυθεί έναν αρχηγό της Μαφίας σε ιταλικό σίριαλ τα κάνει όλα ανάποδα: Ο  Σαλβατόρε «Τότο» Σκιλάτσι αντί να μεγαλώνει, γίνεται όλο και πιο νεαρός.  

Μπορείτε να το διαπιστώσετε και μόνοι σας, δείτε τις φωτογραφίες και πιστέψτε και εσείς στο θαύμα. Μην μείνετε εκεί, όμως. Ταξιδέψτε στην Ιταλία, περιπλανηθείτε αναζητώντας τον και όταν τον βρείτε, σφίξτε του το χέρι από εμένα, χαϊδέψτε του το κομμωτικό έργο τέχνης και πείτε του ευλαβικά:

«Toto, I have a feeling we’re not in Kansas anymore».

                                               

                                                            (Ο Τότο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1990)

                                              (ο Τότο σήμερα....)

Περπάτα να προλάβουμε/το ντου το τελευταίο

(Σίκουελ, περίπου, του προηγούμενου)

Το ντου. Τόσο λατρεμένο στην χώρα μας. Τόσο διαδεδομένο.

Ο θρύλος λέει πως η αγαπημένη αυτή τακτική είναι κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας.

Τότε που οι Κλέφτες έκαναν ντου στα τουρκικά περίπολα, στα χωριά, στους Αρματολούς. Μάλιστα, οι τελευταίοι πήραν πρέφα πως με τις τρεις και δέκα που τσέπωναν από την Πύλη δεν βλέπουν προκοπή και αποφάσισαν να ανέβουν στα βουνά με τους Κλέφτες για να κάνουν όλοι μαζί ντου.

                    - Το ντου των ντου, όπου οι άντρες ξεχώριζαν από τ' αγόρια

Στην εποχή μας, το ντου όχι μόνο διασώζεται αλλά και εξασκείται με μεγάλη επιτυχία από τους νεοέλληνες, χωρίς βέβαια να διατηρεί τον ένδοξο και απελευθερωτικό χαρακτήρα του. Αν και το γήπεδο θεωρείται ο Καθεδρικός του ευγενούς αυτού σπορ, τα φεστιβάλ και οι μεγάλες συναυλίες δεν μένουν με το παράπονο: 

«Πήρες εισιτήριο για Motorhead;»

«Όχι, θα μπω με το ντου.»

Λογικότατο. Γιατί να πληρώσεις όταν έχει ντου;

Τηλεφωνική συζήτηση στο Rockwave:

«Έλα που είσαι; Είμαι ήδη μέσα.»

«Θα μπω σε λίγο με το ντου, τα λέμε κάτω από τον ηχολήπτη»

Πως περιμένεις το ΚΤΕΛ για Αμφιλοχία; Κάπως έτσι.

Κερασάκι στην τούρτα του πολιτισμού, οι ανυποψίαστοι-απληροφόρητοι που ρωτάνε με αγωνία αριστερά και δεξιά στα πέριξ του συναυλιακού χώρου:

«Παιδιά, ξέρει κανένας τι ώρα είναι το ντου;»

«Ναι. Παρά τέταρτο φεύγει το πρώτο, αν σταματήσετε στο μπαρ για μπύρες παρακαλώ τις βαλίτσες από την άλλη μεριά.»

Σαν το πατροπαράδοτο οβελία και την μαγειρίτσα, σαν την λαγάνα και τον χαρταετό στου Φιλοπάππου, έτσι και το ντου είναι βαθιά ριζωμένο στην ιδιοσυγκρασία του έλληνα. Φυσικά, στα γήπεδα αποθεώνεται. Ντου στις κερκίδες, ντου στα τουρνικέ, ντου στον αγωνιστικό χώρο. Ντου να κυνηγήσουμε τους παίχτες μας, ντου να κυνηγήσουμε τους αντιπάλους, ντου στα ΜΑΤ σε περίπτωση που δεν το επιχειρήσουν αυτοί πρώτα, ντου στον Μπάκε, στον Μπάγιεβιτς, στον Κατσιαμπή, ντου στην Τούμπα με τους παίχτες της Παρί να τρέχουν σαν παλαβοί προς τα αποδυτήρια, ντου στο γρασίδι του ΟΑΚΑ για να πανηγυρίσουμε ένα πρωτάθλημα που μόλις έχει κερδίσει άλλη ομάδα, ντου στην λογική.

Και αν αυτός ο αλήτης ο βαρόνος ο Ντε Κουμπερτέν το έκοψε στα μουλωχτά από το πρόγραμμα των Αγώνων, εμείς δεν χαμπαριάζουμε. Εδώ θα είμαστε για να το διαιωνίσουμε το εθνικό μας άθλημα. Δηλαδή οι Ινδοί γιατί έχουν το κρίκετ; Πιο έξυπνοι είναι από εμάς;

ΥΓ: Το γεγονός ότι η λέξη «Μπάγιεβιτς» δεν βγαίνει λάθος στο Word με εντυπωσίασε. Όταν δοκίμασα «Τεννές» περιμένοντας μάταια να μην βγάλει κόκκινη γραμμούλα από κάτω, συνειδητοποίησα πως ήρθε η ώρα να σταματήσω να γράφω και να πάω για ύπνο. Αφότου την πρόσθεσα στο λεξικό βέβαια.